Welkom bij Ouderkracht voor 't kind

Ouderorganisatie voor en door alle ouders van schoolgaande kinderen, jongeren en studenten

Actuele blogs, nieuws en berichten ….

Wie is verantwoordelijk?

(door Yvonne Muijs) Als ouder ben ik verantwoordelijk voor mijn kind. Het is een ontzettend sterk gevoel en ook een hele verantwoordelijkheid. Je probeert maar wat, tenslotte heb je voor ‘moeder zijn’ niet geleerd en doordat je zo veel liefde voor je kind hebt, doe je daar ook ontzettend je best voor. Dit geld natuurlijk ook voor de vaderrol. Zo heb je als moeder ook een behoorlijke verwachting, wanneer je je kind naar school brengt. Je wil dat je kind veilig is, dat je waarden in op voeden verder gegeven worden, en dat je kind zich mag ontwikkelen naar een gelukkig mens vanaf de eerste schooldag. Meer dan 30.000 kinderen zijn thuiszitter Deze kinderen in Nederland (inclusief vluchtelingkinderen) hebben geen veilig plek op school en mochten zich daar niet ontwikkelen. Vaak wordt deze verantwoording teruggekaatst naar ouders toe of zelfs naar het kind. Maar is het niet de ouder die zijn kind de eerste schooldag naar school brengt. Juist met de gedachten, “hier ben je veilig en hier ga je je ontwikkelen”. Vaak hoor ik uit gesprekken met ouders terug, hoe hun kind thuis komt te zitten. Vaak om het heel simpel te houden; is het niet gehoord, niet gezien en geef je niet als volwassene de veiligheid voor het kind. Ligt het dan aan de ouders. Hebben zij een verkeerde verwachting van een school waardoor het mis gaat? Zo bieden scholen heel veel cursusjes aan: kanjertraining, rots en water weerbaarheidstraining etc. Scholen doen er alles aan om onze kinderen beter weerbaard te maken. Mijn simpele geest vraagt: Waartoe dienen al die klassikale cursussen? Gaat ons kind zich hierdoor...

‘Onder Toezicht’

(Door Yvonne Muijs) Sinds  de decentralisatie wordt mij het gevoel gegeven dat ik als moeder onbekwaam zou zijn. Hulpverleners zijn met niets anders bezig. Zo lijkt het. Voor mijn kind heb ik een aanvraag voor PGB gedaan. Dit was nodig omdat hij thuiszitter is. Het begint al bij de aanvraag. Een stapel papieren die je moet invullen. Er wordt aan je geloofwaardigheid stevig getwijfeld.  In ons gezin zorg ik voor alle paperassen. Inmiddels in de gesprekken werd dan ook duidelijk dat wij als ouders weinig te zeggen hebben. Het toegewezen sociaal team bekritiseerde alles in de aanvraag. De gemeente gaat dit echt niet betalen. De buurvrouw kan toch wel even inspringen? Een kind heeft alleen in tijden van schooltijd zorg nodig? Zoveel domheid. Wanneer je hier wat op aanmerkt is het niet goed. Dat wordt niet gewaardeerd. In scherpe bewoordingen wordt de hulp af gekaderd. Achter onze rug om wordt de leerplichtambtenaar ingelicht en wordt een veilig thuis melding gedaan. Zonder dat wij gehoord worden, wil de leerplichtambtenaar de behandelaar op school roepen. Weg is ons initiatief (Ik kwam toch voor een aanvraag voor mijn kind.) Onder het mom ‘Eén Gezin – Eén Plan’ heeft dan een ieder zijn zegje en er werd ook een vervolgafspraak gemaakt. Iedereen heeft zijn agenda bij zich en zachtjes roep ik. “Ik heb mijn agenda niet bij me.” De agenda wordt geprikt. Het dossier geopend. In het dossier komt dan ook even een jeugdmatch ook hier op blijkt dat je geen zeggenschap hebt. Gewapend met een advocaat ga ik toch maar voor een PGB. Het blijkt zonder niet te lukken. Allerlei afspraken komen...

De vicieuze cirkel van Lansbreker

(door Yvonne Muijs) Ik las de brief van Miranda Wissink op de site van Ouderkracht voor ’t Kind. Ook ik voelde een diep teleurstelling toen tijdens de Lansbrekers bootcamp met trots het MAS werd gepresenteerd door Carry Roozemond. Het verbaast mij hoe hier aan de natuur voor bij gegaan wordt. Een jong dier rent weg of toont gedrag wanneer het zich niet veilig voelt. Dit is een oerinstinct. Ook de mens beschikt over dat instinct. Kinderen die van school verzuimen gaan volgens MAS allerlei procedures langs (de lange wachtlijsten in de jeugdzorg worden hier helemaal vergeten. In mijn regio drie tot zes maanden voor de eerste intake).  Weglopen van school/gedrag of het verzuim heeft altijd en reden. Vaak is de reden bij een kind ‘zich niet veilig voelen’. Dit gevoel van onveiligheid op school heeft echter niet altijd met de opvoeding te maken, was het maar zo makkelijk. Ik kan diverse foto’s laten zien van blauwe plekken bij kinderen die zij bij de leerkrachten op liepen. Het pesten op scholen is helaas ook nog steeds van alle dag met dusdanige gevolgen. (De dood ! Bekijk aub de actuele suïcidecijfers) Ik snap heel goed, dat het veel makkelijker is de MAS te handhaven. Wie is bereid scholen aan te wijzen als het daar verkeerd gaat als het daar soms niet functioneert of als het kind in de school zelf niet begrepen wordt. Ouders zijn veel makkelijker strafrechtelijk te vervolgen dan grote schoolbesturen. Daarnaast ben ik dan ook een heel praktisch iemand en op zoek wie met mij dan uiteindelijk de lansen gaat breken. Ik had dan ook mij helemaal verheugd...

Brief van een moeder

(Door Miranda Wissink en Marjan Goosen) Dag Ingrado, LBBO, Ouders en onderwijs, Landelijk expertisecentrum speciaal onderwijs, Gedragswerk, PO Raad, Steunpunt Passend onderwijs VO, VO Raad, Bedankt voor de Bootcamp Lansbrekers. Een dag waarin wij allen de verbinding zochten. Ieder op eigen wijze! Dat is exact wat op school ook kan, waarin de thuiszittende kinderen erkend moeten worden. Wat hebben zij nodig in ons onderwijssysteem? Alleen een diagnose maakt niet dat de oplossing komt. Het gaat om naar het kind luisteren, begrijpen wat het kind zegt. Zonder vanuit eigen visie, de eigen kaders, al een oordeel te vellen over het kind. Ieder kind wil meedoen in de maatschappij en niet afgewezen worden. Als het kind niet kan, kunnen wij een kind niet het schoolsysteem in dwingen. Op een Bootcamp of Thuiszitterstop hoort die echte vader/moeder, vooral die echte thuiszitter op het podium te staan. Daadwerkelijk horen van de thuiszittende kinderen wat de oorzaken en de gevolgen zijn vanuit het kind/ouder perspectief gezien, verwoord. Zoals dr. Martine Delfos zegt: Luister naar kinderen, zij weten heel goed wat ze nodig hebben. Stel de juiste vragen en je krijgt antwoord. Kan een kind niet praten, dan praat je met de ouder. Een ouder kent dit kind het beste. Vele ouders van thuiszittende kinderen worden niet gehoord, eerder veroordeeld opdat ze hun kind beschermen, hun veiligheid garanderen. Dat is een voorwaarde van een goede ouder zijn, dat is waar ouders van thuiszitters op worden veroordeeld. Op de site van Ingrado staat: De vijf meest voorkomende redenen van thuiszitten, vaak in combinatie, zijn: Psychiatrische problemen: (vermoedens van) angsten, fobieën, psychische problematiek, psychiatrische stoornis Gedragsproblemen: problematisch...

Het Nieuwe Wiel

(door Yvonne Muijs) Op 17 februari heb ik eindelijk de tijd gehad om bij een georganiseerde bijeenkomst van Lansbrekers te kunnen zijn. Inmiddels is dit de derde bijeenkomst. De eerste bijeenkomst, de bootcamp waar alles mee begon, maakte bij ouders heel nogal wat los. Het was aanvankelijk niet de bedoeling dat er veel ouders aanwezig zouden zijn. Daarna werd een aparte bijeenkomst voor ouders en een voor professionals georganiseerd. Deze laatste bijeenkomst was voor een gemengde groep van ouders en professionals. De ontvangst was geweldig. Ik zag heel veel lieve ouders en ook heel veel professionals, die juist out of de box willen denken. De organisatoren hadden een mooi programma verzorgd. Maar waarom had ik niet een goed gevoel erbij? Ik kom tot de simpele conclusie dat mijn verwachting tegenover een Lansbreker te groot is. Mijn verwachting als moeder is namelijk, dat, wanneer ik na dat ik zo al veel gedaan te hebben, bij een Lansbreker kan aankloppen, en dat daarmee een lans gebroken wordt. Een Lansbreker kan deze verwachting bij mij echter helemaal niet nakomen. Inmiddels zijn er alle aanwezigen op de kaart van Lansbreker geïnstalleerd. Wat houdt dit in? Het houdt in dat wanneer je een Lansbreker zoekt, je die daar kan vinden. Maar… ben ik dan een Lansbreker voor het Samenwerkverband of voor de ouder. Hoe serieus word ik genomen? Krijgt de hulp vragende ouder die naar mij als Lansbreker toe komt, wel de goede informatie. En is dat ook zo wanneer ze bijvoorbeeld een Lansbreker vindt die een Leerplichtambtenaar is in de betreffende regio. Hoe overstijgend gaat de Lansbreker? Ik zat bij een rondetafelgesprek (...

Zorgplicht … ik snap het niet.

(door Yvonne Muijs) De vraag die maar in mijn hoofd blijft na een gesprek met Sander Dekker en nu ook na een gesprek met Karin Straus is: ”Wat houdt zorgplicht van school in?” Als ouder ga ik er vanuit, dat ik verantwoordelijk ben voor de zorg voor mijn Kind. Maar nu blijkt school hier ook een functie in te hebben. Men noemt dit zorgplicht in het kader van passend onderwijs. Wat houdt het in? Bij het verkrijgen van informatie en bij begeleiding van vele ouders struikel ik over deze zorgplicht. School is blijkbaar verplicht zorg te leveren aan en kind bij inschrijving. De school moet voldoen aan deze zorgplicht. Mijn vraag is dan: “hoe ziet die invulling van die zorgplicht er praktisch uit?” Als ouder begrijp ik hier niet veel van. Mijn kind is namelijk wel degelijk ingeschreven op een school. Ik zie echter niet dat er aan hem goede zorg geboden wordt. Hij is al jaren thuiszitter. Na vele gesprekken met het Samenwerkingsverband, directie, ambtenaar Leerplicht, Gedragswerk en Gemeente werd een knop doorgehakt: Er wordt IVIO, ofwel afstandsonderwijs, geboden na vijf jaar zonder onderwijs gezeten te hebben. De knoop was doorgehakt. Daarna duurde het nog zes (!!!) maanden voordat het lesmatrial van IVIO ter beschikking was voor hem. Daarna blijkt dat de school van inschrijving niet te monitoren en ook geen enkele interesse te tonen voor de verdere ontwikkeling. Is dit nu die zorgplicht? Het instellen van Onderwijs en niet meer het volgen van de verdere ontwikkeling van een kind? Hoe zit het met het Ontwikkelingsplan van een school? Wanneer deze school waar mijn kind is ingeschreven een...

Nieuwsbrief

Meest recente reacties

De stem van de ouders moet worden vertegenwoordigd door de ouders zelf

Ouderkracht voor 't Kind brengt ouders bij elkaar en versterkt ouderinitiatieven om hen een duidelijke rol te geven in het krachtenveld van checks-and-balances, met als (moreel) kompas de universele rechten van het kind

w

Gesprekspartner

We zijn lokaal, regionaal en landelijk gesprekspartner voor onderwijs en zorgsector, en overheid. Zo werken ouders samen aan een betere kwaliteit

Kennisnetwerk

We maken het mogelijk om elkaar te vinden voor het delen van kennis en het effectueren van medezeggenschap

p

Informatie- en adviespunt

Er komt een informatie- en adviespunt, in regio’s en grote steden, waarbij ervaren ouders hun kennis doorgeven aan andere ouders, daarbij ondersteunt door (o.a. juridische) experts

z

Ouderinitiatieven

We gaan ouderinitiatieven versterken zodat ze een duidelijke rol kunnen hebben binnen het krachtenveld van checks-and-balances

Agenda

Alle activiteiten worden aangekondigd op de site en vermeld in de agenda.

Komende activiteiten

There are no upcoming events.

Doe mee!

Er wordt achter de schermen hard gewerkt aan het neerzetten van de organisatie en het inrichten van een regionaal netwerk. Vele handen maken licht werkt. Doet u mee in het belang van onze kinderen? Wordt dan lid.

Lid worden

Steun de coöperatie Ouderkracht voor ’t Kind

Contactformulier

Ouders/organisaties die graag inbreng hebben in het proces van de oprichting kunnen contact opnemen via het contactformulier.

Vragenformulier

Ouders en hun organisaties geven uitvoering aan de motie Mohandis/Lucas. Vul het vragenformulier in, email het naar info@ouderkrachtvoortkind.nl of stuur via de post naar Postbus 114,1900 AC, Castricum